M
E
N
U

Ako Si Diana - Chapter 10 - Liwanag Ng Buwan - [Repost]

Posted in
Story: Fiction, Tagalog · Categories: Taboo, Mature, Romance · Tags: ,
Date: July 5, 2020 (2 months ago)


Chapter 10

MARTES, alas nuebe ng gabi.Tatlong oras na si Elena sa patahian, ngunit sadyang hindi mawala ang kaba sa kanyang dibdib, dahil sa kaiisip sa bunsong anak na si Diana na nag-iisa lang sa kanilang bahay. Kahit may dalawang oras pa silang gawain ay mabilis na nagpaaalam na si Elena sa kanyang mga kasama kahit hindi pa sila tapos. Humingi siya ng paumanhin kay Mang Andres, pumayag naman ang matanda at hinayaan na siyang umuwi at sinabing sa makalawa pa niya makukuha ang kanyang kaupahan.

Pumayag naman si Elena dahil ganoon naman talaga ang patakaran. Mabilis na umuwi sa bahay si Elena, nakiramdam muna saka tahimik na pumasok sa loob ng bahay. Lumapit sa pinto ng kwarto ng anak at saka iyon binuksan. At labis na galit at pagkabigla ang kanyang naramdaman ng makitang nakakandong ang bunsong anak sa hita ni Aurelio at nakapulupot ang kamay sa likuran lalake, habang mainit na naghahalikan ang dalawa.

ELENA :Diana! Aurelio! Mga hayop kayo...!

Mabilis kaming naghiwalay ni Tiyo Rel at lumayo sa isa't-isa. Ang isang labis na pagkatakot ay lumukob sa aking katawan.

DIANA :N-nay...
ELENA :Anong ibig sabihin ng kababuyang ginagawa ninyong dalawa ngayon!
ELENA :Sumagot kayong dalawang mga hindot kayo! Labis ang kaba ko na may taong magsasamantala sa anak ko, hindi ko akalaing ikaw mismong demonyo ka ang aahas sa anak ko!
AURELIO :Wala kaming masamang ginagawa ng anak mo!

Mabuti na lang at nasa pinakasulok nakatayo ang aming bahay at ang pinakamalapit na bahay ay malayo sa amin, dahilan upang walang mga nakakarinig sa mga pagsigaw ng aking ina dahil sa matinding galit.

ELENA :Tumahimik ka Aurelio! Anong kababuyan tong ginawa ninyo Diana? Sumagot ka!

Labis-labis ang takot at kaba sa aking dibdib, hindi ko akalaing maagang uuwi ang inay. Ngunit sa sandaling ito ay kailangan kong panindigan ang isang kasinungalingan para sa aming kapakanan ni Tiyo Rel.

Kahit na labis na takot ang aking kasalukuyang nararamdaman ay mabilis akong nag-isip ng isang kasinungaligan.

DIANA :N-nagpahalik lang po ako n-nay.
ELENA :Nagpahalik lang. Eh nakapupulot kang malandi ka habang nakakandong dyan sa demonyong yan! Napakati mong babae Diana! Hindi kita pinalaking ganyan!
AURELIO :Wala pa kaming ginagawang masama ng anak mo.
ELENA :Wala pa? Kung hindi ako bumalik ng maaga? Ano? Naghihindutan na kayo?
ELENA :Diana! Magsabi ka ng totoo!
AURELIO :Ang dumi ng utak mo Elena!Tinuturan ko lang humalik yang anak mo, ano ba yang halik? Eh hahalikan din naman yang anak mo ng kung sino-sinong lalaki pagdating ng araw.
ELENA :Huwag kang makialam Aurelio sa pag-uusap naming mag-ina, hayop ka! Demonyo ka!
ELENA :Anong ibig sabihin nito Diana? Anoonngg ibig sabihin nitooo! Ha! Sumagot ka! Sa edad mong yan, marunong ka ng makipaghalikang malandi ka! Sa sarili mo pang amain, hindi ka man lang ba nakaramdan ng takot o hiya sa sarili mo at sa akin?

Hindi na ako makapagsalita dahil sa matinding takot at kahihiyan sa harapan ng aking inay. Noong una ay akala ko ay kaya kong harapin ang inay, malaking kaibhan pala kapag dumating na sa iyong harapan ang labis mong kinatatakutan ng mangyari. Namalayan ko na lang ang paglandas ng mga mainit kong luha sa aking magkabilang pisngi.

ELENA :Umamin ka sa akin ngayon Diana. Huwag kang mag-iiyak dyan! Huwag kang maglalakas ng loob na magsinungaling kung hindi ay kakalbuhin ko yang ulo mo. Mas gusto kong kalbo kang nasa loob ng bahay kesa kung saan-saan ka naglalanding babae ka. May nangyari na ba sa inyo nitong demonyong to? Sumagot ka! DIANA! Sumagot ka!

Nahihirapan na akong magsalita, dahil ngayon ko lamang nakitang nagalit ng ganito ang aking inay. Ngunit kailangan kong ipagpatuloy ang aking nasimulan ng kasinungalingan. Napaiyak na ako habang sumagot sa aking ina ng buong pait.

DIANA :W-wala pa po Nay... Wala pa po...
ELENA:Ang sabi ko Diana! Huwag kang magsisinungaling sa akin! Birhen ka pa ba?

Patuloy ako sa mahinang pag-iyak ng muling sumagot.

DIANA :O-opo nay..
ELENA :Aurelio! Sabihin mo sa akin kung totoo ang sinasabi ng anak ko! Walang pang nangyayari sa inyo? Yang libog mong yan na demonyo ka. Noon ko po napapansin yang mga malalanding tinginan ninyong mga hindot kayo! Akala ko ay imahinasyon ko lang, mga putang-ina ninyo!
AURELIO :Nagsasabi ng totoo sayo ang anak mo. Wala kaming ginagawang mali.

May pang-uuyam na muling nagsalita ang aking ina.

ELENA :Talaga ha. Tingnan natin. Malalaman natin kung anong katotohanan meron dyan sa mga sinasabi ninyo kapag dinala ko si Diana sa ospital para ipa-konsulta. Dadalhin ko agad sa ospital sa bayan itong malandi kong anak. Saka ako maniniwala sa inyong dalawa. Kapag nalaman ko Aurelio na biniyak mo itong anak ko. Ipakukulong kita Aurelio! Ipakukulong kitang hayop ka!

Marahas akong hinawakan ng aking ina sa braso at mabilis na inilabas sa aking kwarto. Sumunod naman si Tiyo Rel at dun nila ipinagpatuloy ang kanilang mainit na pagtatalo. Pasigaw na kung magpalitan sila ng mga salita habang ako naman ay nasa likod ng aking ng aking ina na hindi na bumitaw sa mahigpit na pagkakahawak sa akin. Pilit na kinalma ng aking inay ang kanyang sarili. Binitawan na din ako at saka siya nag-utos ng mariin.

ELENA :I-ikuha mo a-ako ng isang basong tubig Diana.

Mabilis akong sumunod. Pagkainom ng tubig ay iginiya ako ng inay sa kusina at pinaupo doon at pinaliwanagan ng malumay pero madiin. Naroon pa din ang galit na pilit na pinipigilan.

ELENA :Diana, wala ka pa sa tamang edad para maging mapusok. Huwag kang magpadala sa simbuyo ng damdamin. Marami ka pang makilalang mga lalaki sa buhay mo at hindi ka mauubusan. Mga kasing edad mo din na maaaring magbigay sayo ng magandang buhay. Pag-aaral ang atupagin mo at hindi ang paglalandi! Huwag mong dungisan ng maaga ang iyong dangal at kapurihan dahil lamang sa mga demonyong nagkalat sa kung saan-saan.

Nakayuko akong umiiyak. Kung alam lang sana ng aking mahal na inay na matagal ko ng naisuko ang aking dangal at kapurihan sa loob ng kubo ni Tiyo Rel.

DIANA :O-opo Nay.
AURELIO :Kung makapagturo ka sa anak mo, akala mo ay totoo. Eh ikaw nga, disi-sais pa lang ng mag-asawa. Sinong lumalabas na mas malandi sa inyo ngayon ng anak mo?
ELENA :Huwag kang makialam sa pag-uusap namin ng anak ko demonyo ka! Iba ang sitwasyon ko noon sa sitwasyon ng anak ko ngayon! Hiwalay na tayong hayop ka, hindi ko alam na aasahin mo ang anak ko. Bumalik ka na sa demonyo mong kubo!

Mabilis na lumapit sa akin si Tiyo Rel at mariin ding nagsalita.

AURELIO :Diana, makinig ka sa akin. Darating ang araw na makakakilala ka ng lala-

Hindi na pinatapos ng aking ina ang sasabihin sana sa akin ni Tiyo Rel.

ELENA :Anong mga kababuyan yang sinasabi mo sa anak ko!
AURELIO :Tumahik ka dyan Elena! Kanina ka pa putak ng putak! Ang dami mo nang naiputak, kaya patapusin mo ang gusto kong sabihin sa anak mo! O gusto mong dun natin ituloy kina Mang Andres ang pag-uusap natin, ng maagang pagpyestahan ng mga tao itong anak mo.

Galit na tumahimik ang aking ina habang ako ay patuloy sa aking pagluha.

AURELIO :Diana, makinig ka, kapag nakilala mo ang lalaking alam mong mahal mo at gusto mong makasama sa buhay ay ang puso mo ang pagpasyahin mo. Huwag kang makinig sa mga sinasabi ng iba. Ikaw ang magpasya Diana. Ikaw!

Mabilis na sumabad ang aking inay dahil sa mga sinabi ni Tiyo Rel.

ELENA :Tigilan mo na nga yang mga kababuyan mo sa anak ko at lumayas ka na dito! Bumalik ka na dun sa demonyo mong kubo! Magsama ka ng kambing at yung ang gawin mong asawang hayop ka!

Saglit na tiningnan ng matalim ni Tiyo Rel ang aking ina at pagkatapos ay sa akin naman ito lumingon, mainit itong naglabas ng buntung-hininga, at pagkatapos ay mabilis na lumabas ng kusina pagkatapos ibalabag ng malakas ang pinto.

ELENA :Diana! Huwag na huwag kong malalaman na napunta ka sa kubo ng demonyong yun. Kahit kausapin lang ang hayup na yun! Malaman-laman ko lang ay talagang kakalbuhin ko yang ulo. Banta ito sayo Diana! Tandaan mo! Banta ito!

Humihikbi akong sumagot kay inay.

DIANA :O-opo nay.
ELENA :Itigil mo na yang pag-iyak mo! Hindi yan makakatulong sayo. Talaga bang wala pang nangyayari sa inyo ng demonyong yun? Sumagot ka.

Nakayuko akong patuloy na nagsinungaling na naman sa aking inay.

DIANA :O-opo Nay, w-wala pa po talaga, ngayon lang po. I-isang halik sa labi lang. H-hanggang dun lang po talaga nay. Maniwala po kayo sa akin.

Muli, may pang-uuyam na nagsalita sa akin ang inay.

ELENA :Tingnan ko lang Diana, buong akaala ko ay mahinhin ka, may landi ka din pa lang nakatago sa katawan. Maniniwala ako sayo ng tuluyan pag nasa ospital na tayo, dahil kapag nakuha ko na yung upa sa akin ay dalawa tayong pupunta ng ospital, para malaman ko kung nagsasabi ka talaga ng totoo. Naiintindihan mo ba ako Diana!
DIANA: O-opo nay.

Habang ako ay patuloy sa aking paghikbi ay muli kong naramdaman ang matinding takot na muling lumukob sa aking katawan. Kung maari lang sanang wala ng mga araw na darating sa aking buhay, at tapusin na agad ang paghihirap sa aking kalooban.

MIYERKULES.Kinabukasan ay hindi na kami nakaalis ng inay dahil may kalayuan din ang ospital na nasa ikatlong bayan pa, idagdag pa ditong kailangan ng inay ng salapi para makalakad kami.

Maghapon akong nakakulong sa bahay at hindi kami halos nag-uusap ng aking inay. Kailangang muling bumalik ng inay kina Mang Andres ngayong upang muling manahi at makakuha ng pera. Ang upang matatanggap ng inay para sa pananahi nito ng nakaraang gabi ay labis ang kakulangan. Ayaw man akong iwan ng aking inay na alam kong galit pa din sa akin ay wala itong magagawa.

ELENA :Diana, may patahi ulit mamayang gabi, at aabutin na ng magdamag. Dahil wala na talaga tayong pera at tiyak na kukulangin ang aking upa na makukuha ko bukas. Alam mo namang sa malayong bayan pa ang pinakamalapit na ospital dito sa lugar natin. Ipangako mo sa akin na hindi ka lalabas ng kwarto mo Diana. Hanggang sa makabalik ako bukas ng madaling-araw, at huwag mong kakausapin at papapasukin sa bahay ang demonyong yun!
DIANA :O-opo Nay. Pangako po.
ELENA :Ipangako mo ulit sa akin Diana.
DIANA :Opo Nay, ipinapangako ko po. H-hindi ko na po kakausapin si Tiyo Rel.
ELENA :Wag mo ng tatawagin Tiyo Rel ang demonyong yun Diana. Wala na kaming ugnayan. Putang-ina nya!

MIYERKULES, alas syete ng gabi.Palabas na ng bahay ang aking inay ng muli nitong inulit ang mahigpit niyang bilin sa akin. Nang wala na ito ay isinara ko ang lahat ng mga pinto ngunit hindi ko ikinandado ang pinto sa kusina. Sa pag-asang babalik si Tiyo Rel sa bahay upang ako ay kausapin.

Ganap na alas onse ng gabi.Kanina ko pa gustong pumunta ng kubo at kausapin si Tiyo Rel para malaman ang dapat kong gawin. Pilit kong pinipigilan ang aking sarili na lumabas ng bahay dahil sa banta at matinding takot sa aking ina.

Ngunit sadyang malakas ang panghihikayat sa akin ng tukso at ng aking damdamin, lalo na ng maaala ko ang sinabi kanina ni Tiyo Rel. Na piliin ko ang laman ng aking puso na siyang dapat na magpasya.

Dito na nagsimulang lumakas ang aking loob, at aking susubukin ang aking kapalaran. Naramdaman kong muling uminit ang aking katawan at inalis ko na ang salitang moralidad sa aking isipan. Kailangan ko si Tiyo Rel ngayong gabi, at kailangang malaman ni Tiyo Rel na mas mahalaga siya sa akin, kaysa sa galit ng aking ina.

Kailangang bigyang laya ko ang katotohanan na mahal ko na si Tiyo Rel, at ang nag-uugnay sa amin ngayon ay hindi lamang ang aking napakatinding libog at init, kung hindi naroon na din ang lakip na pag-ibig na bagaman nagsimula sa mahalay at imoral ay tapat ko ng nararamdaman.

Ngayon na din ang tamang panahon upang malaman ng aking inay ang lahat. Dapat ng matapos ang aming kasinungalingan at hayaang humiwa ang sakit ng katotohanan. Saka na ako magsisisi sa kung ano man ang kahihinatnan ng aking gagawin. Tulungan nawa ako ng tadhana at sa gabing ito ay bigyan ako ng mabuting kapalaran.

Bakit kaya parang ang lupit sa akin ng mundo? Ito ang aking naitanong sa aking sarili. Pumili lang naman ako, at pinili ko ang lalaking mahal ko. Kung ang umibig sa isang tao ay mali? Ay ano pang halaga mayroon ang tinatawag na pag-ibig.

Pumasok ako sa aking kwarto at hinubad ko ang lahat ng aking mga damit. Pagkatapos ay nagtungo ako sa banyo, nagbuhos ng malamig na tubig na hindi kayang daiigin ang maiinit kong katawan. Nang matapos ay mabilis akong bumalik sa loob ng aking kwarto at binuksan ang mga lagayan ko ng damit. Kinuha ko ang isang lumang puting panty, ito ang unang panty na hinubad sa akin ni Tiyo Rel. Pagkatapos ay kinuha ko din ang aking lumang puting kamison na siya ding unang damit na hinubad niya sa akin.

Lumabas na ako ng aking kwarto, ngunit hindi ko na isinara ang pinto. Lumingon ako pabalik upang tingnan ang mga nagkalat kong mga damit. Kapag naunang bumalik ang aking inay ay hindi ko na kailangan pang magpaliwanag sa kanya. Sapat ng dahilan ang mga nagkalat kong pinaghubaran para malaman niya kung saan ako nagpunta at kung sino sa akin ang mas mahalaga. Muling sumungaw ang luha sa aking mga mata na mabilis kong pinalis gamit ang aking mga kamay. Kailangang kong maging matatag, dahil wala ng balikan ang ginawa kong pagpapasya.

Tuluyan na akong lumabas sa may kusina at binaybay ang daan patungo sa kubo ni Tiyo Rel. Kahit ganap ng nakalatag ang gabi ay parang maliwanag pa din ang buong kaparangan. Tumingin ako sa bilog na buwan na parang nagbibigay ng liwanag sa aking landas na dinadaanan, anupa't kahit gabi na ay maliwanag kong naaaninag ang mga damo at halaman sa kapaligiran.

Kanina pa nag-iisip ng malalim si Aurelio sa loob ng kanyang kubo. Alam niyang nag-aalala ngayon si Diana na hindi alam ang gagawin. Malayo ang agwat ng kanilang edad ngunit mahal na din niya ang dalaga. Isa itong katotohanan na hindi kayang takpan ng init at libog na kanyang nararamdaman. Nakabuo siya ng isang matibay na pasya, ilalayo niya si Diana at luluwas sila sa ibang probinsya.

Mula sa kubo ni Aurelio ay natanaw niya sa malayo ang isang babae na nakasuot ng puting damit na parang si Diana. Binuksan niya ang pawid na pinto ng kanyang kubo at sa tulong ng bilog na buwan na parang nagbibigay ng liwanag sa buong kaparangan ay nakita niya ang dalaga. Nakaramdam ng matinding libog at init ng katawan si Aurelio dahil parang anghel na naglalakad sa liwanag ng buwan ang babaeng minamahal.

Mula sa loob ng kubo ay hinubad niya ang suot na damit maging ang kanyang pantalon ay hindi niya itinira. Buong tikas na nakatayo ang kanyang naghuhumindig na pagkakalalaki at saka siya lumabas ng kubo upang salubungin si Diana. Mabilis siyang naglakad dahil sa kanyang pananabik na muling makapiling si Diana. Halos dalawampung metro ang kanyang nilakad bago sila nagpanagpo ng landas ng dalaga.

Mula sa malayo ay natanaw kong lumabas ng kubo si Tiyo Rel na labis na nagbigay sa aking puso ng kasiyahan. Ngunit ang kasiyahan sa akin puso ay tinalo ng napakatinding libog at init ko sa...

About the Author :

Joined: April 21, 2020 (5 months old)
Writings: 57
Male  ·  Offline
Description:
I'm a writer who tells stories about love, lust and life lesson.

In my real life, I have a lots of regrets and painful decisions, and I live in my cold and lonely world. So I create different worlds, where my imagination can run wild and be as vivid as I want it to be , where desires and fantasies happens.

These are my worlds, and I am The Master.

Author of:

Ang Mga Tukso Sa Buhay Ni Dan
Ako Si Diana
Wedding Anniversary
Websites: Signature Text:
These are my worlds, and I am the Master.
1  ·  3  ·  5  ·  3,458
 · 

Comments
D
derniedaiz
July 5, 2020 (2 months ago)

kala ko kay Dan na

Reply  ·  Like (0)  ·  Report
N
nemasci96
July 6, 2020 (2 months ago)

Da best talaga!

Reply  ·  Like (0)  ·  Report
R
riegoriego
July 6, 2020 (2 months ago)

Sino may alam nung NUK? pano hanapin?

Reply  ·  Like (0)  ·  Report
Add New Comment
M E N U
Recent Comments